Schilderen
Jan Mulder
De schilderijen van Jan Mulder zijn innerlijke landschappen en begeven zich in de ruimte tussen figuratie en abstractie. Ze handelen over licht en donker, ruimtelijkheid en kleur. Het roept geen direct herkenbare beelden op, maar refereren aan beelden uit de natuur, dromen en zijn soms uitvergrotingen van details. Het gaat over schilderen, wat dat is, of zou kunnen zijn. Over de manier waarop de verf is aangebracht. In zijn taal als schilder gebruikt Jan het materiaal – verf, kwast, schildersmes – om weg te laten, over te schilderen, onder te wrijven.
Gedichten geven hem motieven voor het schilderen. In de taal van de dichter Paul Celan herkent hij de formulering van een basale, vrije, compromisloze beeldtaal. De taal is precies, de kunst is vrij!
Een werk is geslaagd als het een concrete dan wel abstracte beleving van herkenning of een herinnering oproept, zonder dat die beleving precies te formuleren is. De kijker kan zijn of haar gedachten of ervaringen erop projecteren en zich er in alle vrijheid in herkennen.
