(On)zichtbare steden

“Steden zijn, net als dromen, opgebouwd uit verlangens en angsten”, aldus Marco Polo in het boek Onzichtbare Steden van Italo Calvino (1972).
Galerie De Ploegh organiseert van 17 maart t/m 5 mei 2019 onder diezelfde titel een tentoonstelling waarbij wordt ingehaakt op de 2 exposities over Caspar van Wittel die vrijwel tegelijkertijd plaatsvinden in het museum Flehite en in Kunsthal KadE, beiden in Amersfoort.
Waar Flehite en KadE onder de titel “Stadsgezichten” werken van Caspar Adriaensz. Van Wittel (1653-1736) en andere kunstenaars tonen kiest Galerie De Ploegh juist voor een heel andere benadering. De tien deelnemende kunstenaars laten zich behalve door Van Wittel ook inspireren door imaginaire oorden; steden die Italo Calvino oproept bij het beschrijven van zijn reizen aan de Chinese Keizer Kublai Kahn. De getoonde werken hebben met elkaar gemeen dat volstrekt onduidelijk is waar de werkelijkheid eindigt, en waar de verbeelding begint.

De expositie wordt geopend op zondag 17 maart, 15.00 uur door Fatma Koser Kaya, wethouder van Cultuur, gemeente Amersfoort.

U bent van harte welkom!

Barbara Bläsing, Willemijn van Dorp, Famke Hajonides, Ron Jagers, Flip Lambalk, Justyna Pennards-Sycz, Margherita Pianarosa, Ruben van de Scheer, Helmi Schellinger en Jos Verschaeren.

  • Op zondag 31 maart, 15.00 uur is er een onzichtbare bezichtiging o.l.v. Ron Jagers.
  • Op zondag 7 april, 15.00 uur zal er onder leiding van Frits Nolte een kunstenaarsgesprek plaatsvinden.
  • Op zondag 14 april, 15.00 uur geeft schrijver Annette Verspoor een inkijkje in haar maakproces.
  • Op zondag 28 april, 15.00 uur houdt Flip Lambalk een verhaal over Goivanni Battista Piranesi (1720-1778) en zijn invloed op de (on)zichtbare architectuur.

Barbara Bläsing
Laat ons een reis maken naar de denkbeeldige stad Catalpa. De werken die deze stad uitbeelden zijn ontstaan door samenvoeging van vruchten en zaden van de Catalpa boom met oude borduursels. Ze geeft op deze wijze uiting aan haar “Fernweh”, het verlangen te reizen naar onbekende plaatsen.

Ron Jagers
Citeert naar aanleiding van de door hem geëxposeerde werken uit Calvino’s onzichtbare steden:
“Ik dacht: ‘Misschien is Adelena wel de stad waar je aankomt als je sterft, en waarin iedereen de mensen weer terugvindt die hij heeft gekend. Dat is een teken dat ik ook dood ben’. Ik dacht ook: ‘dat is het teken dat het hiernamaals niet gelukkig is’ “.

Flip Lambalk
Zoekt net als Van Wittel zijn onderwerpen in de stedelijke architectuur. Maar dan wel in de breedst mogelijke zin: zijn bewondering voor de “Carceri” etsen van Piranesi is duidelijk zichtbaar, naast het surrealisme van De Chirico. Zelfs de modernistische bouwstijl uit EUR, het 2de Rome, laat zijn sporen na.

Margherita Pianarosa
Heeft als inspiratiebron 2 steden genomen; Venetië – een van de steden die Van Wittel vaak heeft bezocht – en Groningen; haar woonplaats. In haar stadsportretten uitgevoerd in de droge naald techniek laat ze één felle kleur naar voren komen; het onopvallende wordt zichtbaar gemaakt en zelfs benadrukt.buurt.

Helmi Schellinger
Toont onder andere een keramisch object geïnspireerd op het werk van de Catalaanse architect Ricardo Bofill, dat mogelijk als ladekast gebruikt zou kunnen worden. Gebaseerd op een van de vertellingen van Italo Calvino laat ze bovendien vogelhuizen zien, geplaatst op lange, hoge staken.

Jos Verschaeren
Laat imaginaire bouwwerken zien, gebaseerd op de omschrijvingen van Italo Calvino, zoals “Het filigreinpaleis van Oliva”. Twee andere werken van zijn hand staan letterlijk nog in de steigers; als kunstwerk zijn ze voltooid, als bouwwerk hebben ze nog een lange weg te gaan..

Ruben van de Scheer
Kijkt goed om zich heen en ziet de verandering in zijn leefomgeving die langzaamaan plaatsvinden. Zijn hier getoonde werken zijn gemaakt van het hout van een van de bomen die gekapt moesten worden voor het realiseren van de Amersfoortse Westelijke rondweg.

Famke Hajonides
Wil niet de steden laten zien, maar juist de weg er naartoe. Het “onderweg zijn” is voor haar belangrijker dan het “verblijven”. Calvino beschrijft onzichtbare steden maar geen mensen; hij creëert dode steden; Famke geeft deze steden een stem door ze te bevolken.

Willemijn van Dorp
Geeft in abstractie weer wat Van Wittel in realistische weergaves liet zien. In haar werk “Venetië” bijvoorbeeld zien we geen gondel, geen grachten, geen bruggen, geen classicistische gebouwen, maar slechts abstracte tekens en signalen. Werkelijkheid tegenover realisme.

Justyna Pennards-Sycz
Onderzoekt in haar werk over steden, het verleden en de toekomst van het landschap. De urbane ontwikkeling schrijdt voort en niets is meer wat het ooit was; soms zijn er nog sporen uit het verleden zichtbaar, meestal niet. Zo figureert in een van haar werken de Amersfoortse Appelmarkt, vroeger was hier de haven, nu is het een levendige stadsbuurt.