ABD ALKADER ABD ALWAHED

Ik zoek door middel van mijn schilderijen naar een gevoel van identiteit en vrijheid.

De kijker ziet in de geselecteerde werken verschillende vertalingen van de metafoor van de kraai. Midden in mijn leven ben ik uit mijn moederland gevlucht. Dit geeft een interne verwarring over identiteit en een enorm verlies van dierbaren en houvast. Ik probeer door mijn kunst, mijn littekens te helen en het verleden te begrijpen door de realiteit en mijzelf te begrijpen en me ermee te verzoenen, al valt dit heel zwaar.

Ik ben niet meer geheel Syrisch, maar ook nog niet geheel Nederlands. Mijn weigering om in een kader te leven, dat alleen gebaseerd is op mijn achtergrond als vluchteling. Mijn kunstwerken, tonen op verschillende wijze een intense emotie met een melancholische ondertoon.

Ik wil invoelbaar maken wat trauma met je doet. We willen een verhaal vertellen over liefdesverdriet, over angst en onzekerheid, maar toch de hoop die we in de maatschappij nodig hebben om te leren en te groeien.

HARRY DUKKER

De Living on Borrowed Time series (2000 – heden) zijn ontstaan na mijn bezoek in 2000 aan Sobibor. Mijn oom, waar ik naar genoemd ben, is daar in 1943 door de Nazi’s vermoord.

De series hebben de Shoah en mijn familiegeschiedenis als achtergrond.

BOUDEWIJN KORSMIT

De werken in deze serie “Songlines” verwijzen naar een wereld die vaak verborgen blijft. Aan de randen van de beschaving, waar andere vormen van communicatie gelden, de gezongen lijnen van de Aboriginals, de mystieke kleuren die nog betekenis hebben. Rauw en oorspronkelijk, ik beeldhouw met kleur en papier met de expressie als middel tot een niet verbaal verhaal.

AHMAD MALLAH

Starting from my own skin and going through different technics, I immersed myself in a long journey in search of my identity as a Palestinian artist who was born and raised in Syria before the war once again forced me to flee on another asylum journey, until I arrived in the Netherlands in 2014. My art is an exploration of the body, war, diaspora, identity, gender and belonging. Through my interdisciplinary art practice, I represent my personal experiences as being stateless for a long time. I do not belong to a specific place and time; for me belonging is a dilemma of our existence, a state of emotional and intellectual flux between our human desires for safety and freedom. This flux formulates our contemporary identity and deeply influences our humane fate

ASTERA MORTEZAI

Respect for Mesopotamia-

The evolution of cuneiform, the first writing system developed in Mesopotamia, is mirrored with the modern rise of emojis. In a similar way, the kitchen rolls used for the printing work evocate the use of cylinder seals, as a tribute to the middle-eastern origins of our western culture.

ADRIANA NICHTING

De beeltenissen van 7 vrouwen over heel de wereld zijn gecombineerd met een tekst van mezelf.

Het gaat over rouwen, over scherven van geluk. Iedereen neemt afscheid van, kent rouw in zijn leven. De een meer dan de ander. Maar op de hele aarde leven we doorgaans toch in de verwachting dat er hoop voor de toekomst is. Dat biedt perspectief, brengt licht.

MARK VAN PRAAGH

Over mijn werk
Ik ontmoette voor deze expositie een aantal kunstenaars die als vluchteling naar Nederland zijn gekomen. Zij moesten alles verlaten en vaak een lange levensgevaarlijke reis meemaken en daarna hier in Nederland eindeloos lange asielprocedures doorstaan. Het is voor hen een zware weg om een nieuw leven op te bouwen. Ik heb groot respect voor hun moed en doorzettingsvermogen.
Ik hoorde hun verhalen en luisterde naar Palestijnse en Syrische muziek. Ook bekeek ik prachtige Arabische en Perzische kalligrafie.
Naar aanleiding van deze bijzondere ontmoetingen heb ik meerdere vrije kalligrafische werken gemaakt: In the Shades of Words, Onleesbare Brieven, een Stille Schreeuw, een Manifest en World Wide Hidden Messages.

Performance
Tijdens de opening zullen Astera Mortezai (van Iraanse origine) en ik een performance uitvoeren: Een Stille Schreeuw.
Met grote rolstempels en kalligrafische tekens uiten we op een patroon van een Perzisch tapijt onze zorgen over rechten van vrouwen in Iran en onmenselijke situaties van vluchtelingen.

YAZAN RABEE

Toen ik jong was keek ik films met mijn oom. We keken films van de Europese satelliet en die waren nooit ondertiteld. Het waren films zoals Once Upon a Time in The West. Door het gebrek aan ondertitels en het luisteren naar een taal die ik niet begreep werd film voor mij een combinatie van beeld, geluid, en spel, zonder dialoog. Deze jonge ervaring met films op deze manier beïnvloedt mijn werk vandaag nog steeds; ik werk met weinig dialoog en met lange shots. Door in te gaan op het beeld probeer ik bij mensen een gevoel op te roepen zoals ik als kind ook een gevoel kreeg bij de beelden van de films met mijn oom.

NOREEN MIRIAM KHAN RIEPMA

Drowning in The Enrichment of my Bicultural Identity
I feel liberal and free, but at the same time conservative and religious. Religious, yet a sinner.

In my work I explore what it means to navigate back and forth between my Pakistani and Dutch upbringing. Am I a good Muslim or a liberal Dutch artist? Or could I be both? Being a product of an unhappy marriage of parents who culturally and morally clash with each other in various ways has questioned the meaning and purpose of my own identity.

Drawing has always been a therapy to me. An escape from a bitter-sweet household. To find ‘me’. Through drawing I find what Islam means to me. A totally different approach to how I have traditionally been taught Islam by my mother. Drawing is my Islam.

The misunderstandings, deep sadness, cultural clashes and painful love between my parents as well as the disapproval of pursuing the arts in the beginning stages of my drawing career had suppressed within me a fire of anger and liberating energy. To finally let it all out and give it my all.

The experimentation with different mixed media drawing techniques is a metaphor to truly finding who I am. I could not fulfil my duty to become the good Muslim women my mother wanted for me, neither could I make a career in the sciences as my father wanted for me

. But maybe, just maybe I could become the contemporary drawing artist I have always yearned to become? And then, what role does Islam play in all this?

CATHERINA SCHOENMAKERS

Wie wij zijn, ligt vast in papier: ons paspoort. De “kleur” van het land waar je vandaan komt, bepaalt de kleur van je paspoort. Deze kleur kan een grote barrière zijn om ergens anders te mogen komen of juist een grote aantrekkingskracht uitoefenen. Daarom is het werk uitgevoerd in papier, als symbool voor hoe groot de invloed van dit papier op ons leven is.

In dit werk worden twee maatschappijen uitgebeeld die de wereld op hun eigen manier vormgeven en inkleuren. De kleur, structuur en vorm van de maatschappij bepalen, onder andere, hoe het nieuws wordt gebracht, wat je mogelijkheden zijn of juist welke beperkingen je krijgt opgelegd maar ook wat de kleur van je paspoort is. Tussen de maatschappijen is een kloof maar er vormt zich een voorzichtige brug tussen de twee.

De kijker bepaalt zelf welke maatschappij er in de structuren te zien is.

LINDA VERKAAIK

Beinvloeding. Van hoeveel invloed is de blik van de ander.

Je in Nederland thuis voelen, is niet alleen het voorrecht van Nederlander zijn.
Niet het nadeel van een vluchteling, of asielzoeker, immigrant, allochtoon….
Voor mij speelt thuishoren, thuis zijn, af in je hoofd.
Wie ziet mij, wie hoort mij. Wie herkent mij, erkent mij.
Je thuis voelen is een emotioneel basisgevoel tussen ouders en kinderen.
Eenmaal thuis in je gezin, je familie is eigenlijk altijd thuis.
Herkenning, erkenning voelen. Aansluiting.
Dan ben je thuis in de wereld, waar je ook bent.
Het gevoel anders te zijn, binnen je eigen kring. Zoiets begint al vroeg.
Nu, in een latere fase van mijn leven, zoek ik wel naar antwoorden op essentiële vragen: wie waren mijn ouders, wie ik ben.
Waarom zit ik in mijn eigen cocon?