Eerlijk is eerlijk. Ik moet het toegeven. Wonen in een dorp als Amersfoort is de brandstof voor een vrolijk humeur.
Neem nu de West Tangent. Niemand, maar dan ook niemand ziet er het nut van in. Kees K. misschien, maar hij is dan ook de enige. Kees ziet alle grote getallen voorbij vliegen en daar is hij dol op. 67 Miljoen belastinggeld verspillen, wie wil dat nou niet? Het lijkt mij heerlijk. Het geeft je een Dagobert Duck gevoel. Je gaat ook vanzelf op die manier kwaken. Ik word daar vrolijk van. De volgende keer ga ik ook op GroenLinks stemmen. Houd de stad vrolijk, stem GroenLinks. Of VVD. Of PvdA, als die er nog is.

Wonen in een dorp als Amersfoort houdt ook je jeugdherinneringen hoog en levendig. Ik was 16 meen ik, toen de Amersfoortsche Courant – Arjeh Kalmann moest nog toegelaten worden tot de school voor journalistiek – een foto publiceerde van de Koffoon in de Bloemendalsestraat. Coffeeshops bestonden nog niet; Frans Rühl opende een platenzaak annex koffietent. Boze tongen beweerden dat je er ook drugs kon kopen! Jawel, drugs uit Nederland. Nederwiet. Toevallig hield ik mij samen met Judith Hetebrij (of is het Heetebrij, of Heetebrei; ik weet het niet meer) op voor de deur bij de Koffoon toen de fotograaf een plaatje schoot. Wij verschenen pontificaal in de krant, maar wel met een delicaat zwart balkje voor de ogen zodat het lezersvolk ons niet zou herkennen. De foto heeft jarenlang als trofee in mijn kamer gehangen.
Ze mochten dan van alles over de Koffoon schrijven, de nederwiet die je er kon kopen was van een uitstekende kwaliteit.

Ondertussen zijn we rijker geworden. We willen weer in de top meedraaien. Geen megalomaan Leisurecentrum, een wereldwonder aan de Eem dat het nooit gehaald heeft. De Spareribkoning bleek het meest haalbare, maar dat terzijde. We willen toch weer meedraaien. Amersfoort maakt zich op om zijn miljoenen – bij dit soort getallen is de VVD ook weer actief – te besteden aan kunst. Niet aan de armzalige Amersfoortse kunstenaar natuurlijk, nee aan heuse dure kunst. Aan kunst uit het depot van het Rijks. Topstukken willen we in Amersfoort zien. ‘Blow your mind, blow your money’ denken ze op het stadhuis.

De wereld is veranderd, zo ook dorpje Amersfoort. Maar de behoefte aan geestverruimende middelen, in allerlei soorten en maten, blijft bestaan. Geef geestverruimende middelen vrij baan zou ik willen zeggen. En laat ik dan zelf maar een duit in het zakje doen. Niet dat ik miljoenen kan genereren, maar ‘Mind blowen’ bevalt mij wel. (Ik hoop dat Kees K. mij kan volgen.) Voordat ik beticht word van stuurman aan wal, ga ik zelf een weekendverkoop van geestverruimende middelen organiseren. Hartje stad, op steenworp afstand van schoolinstituten. Maar de tijdelijke verkoopruimte van geestverruimende middelen is alleen open in het weekend. De deuren gaan alleen op zaterdag en zondag open. Het college kan mij dus met een gerust hart een vergunning toekennen. De scholieren zijn in geen velden of wegen te bekennen. De vergunningaanvraag is de deur uit.

BLOW YOUR MIND

23 en 24 juni
Stadsring 61 een hoog Amersfoort