‘Er is geen ledige ruimte’ (Aristoteles 384-322 v C)
Jarenlang heb ik gewerkt in verschillende soorten steen, waarbij de vorm nog ingesloten in de steen lag. Alles wat niet bij die vorm paste, haalde ik weg. Het ging om de vorm van de steen die zijn eigen ruimte inneemt ten opzichte van zijn omgeving. De kwestie of verdichte materie, zoals steen, niet voor het grootse gedeelte juist ruimte is en geen materie, intrigeert mij enorm.
De kwantumfysica laat zien dat een atoom een kern is met elektronen die erom heen draaien. Door verschillende snelheden van beweging van deze elektronen ontstaat de verdichting, de materie. De gnostische filosofie van Karl von Eckarthausen (1752-1803) verwoordt dit ook: ’de Geest gaat voor de Vorm uit’.
Mij fascineert dit gegeven van beweging, ofwel energie die de materie vormt. Mijn kunstwerken (na 2002) vallen onder de serie “energieruimten".
Belgisch hardsteen is mijn favoriet. Schakeringen van diep zwart tot licht grijs en wit geven de reliëfs hun contrast. Hakken, zagen, tekenen, schuren en polijsten om verschillende gelaagdheden te creëren.
Wanneer er een cel ontstaat, wordt er tegelijkertijd een wereld, een universum gevormd:
een microkosmos, een macrokosmos.
Zo het binnen is, is het buiten. Zo het boven is, is het beneden.
Er is geen grond meer om op te staan.
Alles is ruimte in ruimte.
De steen is getransformeerd tot een energieveld: pulserend, vibrerend, spiralend.
Er is geen ledige ruimte!