Uitgangspunt bij mijn werk zijn mijn persoonlijke ervaringen, die ik terug probeer te brengen tot de kern, zodat ze ook voor anderen invoelbaar worden. Zo heb ik na de geboorte van mijn zoontje een serie beelden gemaakt die te maken hadden met de intieme band van het zogen. In eerste instantie was het de ontmoeting tussen tepel en mond die ik wilde verbeelden. Het motief van de relatie tussen twee vormen biedt veel aanknopingspunten en ging gaandeweg een eigen leven leiden. In "Het land van melk en honing" is het lichamelijke uitgegroeid tot een landschap. In "Alles stroomt" is de melk in marmer gestold tot een bewegelijke vorm die op een wolk of een vrucht lijkt.
Het proces is belangrijk. Je begint met een bepaald idee en al werkend komen daar nieuwe motieven uit voort. Vanwege het zoeken naar de essentie van ervaring en vorm is steen mijn bondgenoot geworden. Het mag dan een traditioneel materiaal zijn, maar juist in onze vluchtige cultuur waar we iedere dag overspoeld worden met beelden, krijgen de verstilling en kracht die eigen zijn aan steen en het werkproces, weer een actuele betekenis.

Belangrijk voor de uitdrukking van het beeld is het karakter van de steen en de spanning van de vorm. Schelproze gezoet marmer tegenover ruw graniet. Soms vindt ik stenen in de groeve die tot mijn verbeelding spreken, maar ik gebruik ze alleen als ze passen in mijn concept. Ik gebruik machines voor het grove werk, maar werk de beelden met de hand verder uit. Juist als je kiest voor elementaire vormen is het belangrijk dat de vormen er niet mechanisch uitzien. De vormen moeten onder spanning staan, opzwellen, alsof ze gevoed worden door een inwendige energie. Dan komt de steen tot leven.
In een van mijn laatste werken, "Lost" ben ik dicht bij de realiteit gebleven. De afwezige heeft zijn sporen achter gelaten in een negatieve vorm, door eindeloos schuren en polijsten is er een sensuele huid ontstaan, een welvend oppervlak dat uitnodigt tot aanraken en er in te gaan liggen. Dit is wat me de laatste tijd bezig houdt. Ik zoek naar manieren om meer interactie met de beschouwer aan te gaan, waardoor het beeld meer een beleving in plaats van alleen een esthetisch object wordt. Zo is het beeld “Passage” letterlijk een glijbaan geworden, waardoor je de ruimte echt zelf als doorgang kunt ervaren.

www.beeldeninsteen.nl