De tekeningen van Edith Sont werden lang bepaald door architectuur en ordening, liefst ingewikkelde constructies van imaginaire gebouwen, maar altijd met ruimte als belangrijkste gegeven. Tijdens een verblijf in 2000 in Extremadura (Sp.) deden de prachtige lange stammen van de pijnbomen hun werk, het idee ontstond om de architectonische zuilen te vervangen door bomen. Soms zijn de bomen rood, dan weer lijkt het bos te verdwijnen in de mist. Reeksen schilderijen van besneeuwde berkenbossen in Mongolie of moerascypressen in het Vondelpark volgden elkaar op. Geen tekening of schilderij, geen landschap of bos is hetzelfde. Nog steeds is ruimte, nu bepaald door bomen, de grote inspiratiebron.